ننامیدنی؛ لحظه‌ حال و دائو‌  

سیلویا پلات: حقیقت منو دوست داره. به سمتم می‌یاد.

واقعن کسی خودکشی نمی‌کنه. نه صادق هدایت، نه غزاله علیزاده و نه کسی مثلِ سیلویا پلات. و نه کیانوش سنجری. اسمش خودکشی نیست. وزن کم کردن. به دائو ربط داره به سرآغازی که همیشه هست. استخوان‌هایِ نرمِ نوزادان که مترادف با زندگی است. محو شدن و مرگی که مثلِ خواب است. در تمامِ آیین‌ها هست: اگر می‌خواهید متولد شوید بمیرید! قبل از مرگ.

۱. همه می‌میریم. چرا که روزی کودک بوده‌ایم. دل‌ام می‌خواهد با همگان خوب باشم .
- کریستیان بوبن .
فارسی‌ی : نگار صدقی


۲. دنیا در هر لحظه کامل است . هر گناهی برائت را هم‌اکنون در خود دارد . پیر هم‌اکنون در هر کودکی حاضر است ، طفل شیرخوار مرگ را هم‌اکنون با خود دارد و ابدیت هم‌اکنون با همه‌ی فانیان است . هیچ انسانی نمی‌تواند دریابد که همنوعش تا چه اندازه در راه خود پیش رفته است .
- سیدارتها . هرمان هسه
فارسی‌ی سروش حبیبی


۳. امیر قاضی‌پور :
هیچ کس به هیچ کس فشار نمی‌یاره
تنه‌یِ درخت
یا شاتوت‌هایِ بُریده
اقدامش، تماسی بود
مفعولِ بی‌واسطه
شکل را فرمان می‌دهد
خاطره‌یِ رهگذر
یا فشرده شدنِ گندم
صدای آن که / کس را به تجلیل
وا می‌دارد

شاتوت / که به گذشته زیسته است
پرش‌هایِ یک درخت
" جملات رو که منفی بگی "

چند امتیاز به خودمان؟

در برابرِ آثارِ ادبی‌-هنری از شعر، تئاتر ، نقاشی و... سینما، مدام در حالِ ارزش‌یابی هستیم که فلان اثر فلان فیلم شاه‌کار است یا بی‌ارزش. مثلن یا مثلاً ، از ۱۰ نمره به یک فیلم چه امتیازی می‌دهیم. این سوالُ گاهی دارم که در برابرِ عملکردِ خودمان، در طولِ روز و زندگی چه امتیازی به خودمان می‌دهیم. گسسته‌بین هستیم یا با تمامیت هستی در ارتباط هستیم(؟). چقدر سکون و آرامش داشتیم و داریم؟ قیامت فقط آن دنیا نیست. با خودمان صادق باشیم. سَبُکی یا سنگینیِ تحمل‌پذیر یا تحمل‌ناپذیر . ما انسان‌ها بیشتر از مرگ، از حقیقت هراس داریم. اگر دروغ نگوییم آسوده هستیم.

تعدادِ یخ‌ها و پرنده‌ها فایده‌ای ندارد
از دور، کوه‌هایِ تهران را نوازش کنی
زودتر از من کف می‌بینی
چشم‌های خودت " فاصله از نزدیک "
کلمه‌هایی هست که دوباره تکرار می‌شود
صدایِ ضرباتِ آخرِ سطر
وقتی قفل نباشد
گرد و خاک نباشد
تا جایِ خالی‌ات
" تمامِ روز "
مالِ ستاره‌هایی که
رو به گرما می‌رود

افقی:لوله
عمودی:لوله
گسترش
مرگ
سه پله
پایین‌تر
از ماه بود
- - -
امیر قاضی پور





■ کانال شعر و شعرخوانی در تلگرام:
https://t.me/ghazipooramir

آرمیتا گراوند: تنگ است همه جا گُل‌های نَفَس



یک :
یکی از سینمایی نویس‌ها نوشته بود که احمدرضا احمدیِ هشتاد و چندساله ده سال زود مُرد! ...
آرمیتا گراوند چند سال؟
تو فیلم محبوبم Liberal Arts، مرد که بزرگتر از دختر با بازی الیزابت اولسن بود ، محاسبه می‌کرد، وقتی او فلان قدر سن داشته باشد، دختر چند ساله است و این رابطه آیا جواب میده.
آقای اکهارت تُله! بله پذیرش و تسلیم!


بقول رهنما: آه آدمیان ؛ زمین، زندگی‌ها ، اقیانوس‌ها ، مرگ ، گریه‌های بی‌پایان، سکوت‌های طولانی ، فضای گسترده. بازهم.

بله! گیاهی کنده شده
رُستن‌ها و شکفتن‌های ابدی



دو :

آرمیتا گراوند
تنگ است همه جا گُل‌های نَفَس

چنانکه کودک گفت:
هر انگشتم گلو دارد
و هر مویم گلو دارد
و هر رگم گلو دارد
" و هر تپش دلم گلو دارد "...
● فریدون رهنما

این من باید محو شود


آنچه ما باید از خود سلب کنیم ، نیروی دم زدن از " من " است . این من باید محو شود ، باید "وا-آفریده " شود .‌ این که ما مرکز عالمیم و بود و نبود هر چیز دیگر وابسته به هدف‌های ما ، خوشی‌های ما و رنج ماست نگاه نادرستی است . کنار نهادن این نگاه خود نوعی مُردن است ، " بنیادی‌تر از مرگ جسم" ، اما مرگی که در پی‌اش قیامت می‌شود؛ ولی ما در حالت اعراض از دنیا این را تشخیص نمی‌دهیم که قیامت به پا شده است
□ سیمون وِی . شاعر و فیلسوف
فارسی‌ی هومن پناهنده

آن‌که بودن به ما می‌بخشد در ما این را می‌پسندد که پذیرای نبودن شویم :《 و آن هستی‌ای را که به ما می‌دهد مدام از ما طلب می‌کند. 》

فریدون رهنما:

نهراسیدن از مرگ یعنی آغاز زندگی

دعا مثلِ سنگ‌هایِ پاره


شعری از امیر قاضی پور :

رقصِ کاغذ پاره‌ها
قربانیِ دوره‌هایِ هجوم
از هر طرف مجبور باشیم خالق باشیم
بیش از اینکه بمیریم
سنگین می‌شود سنگ
و من از همان موقع ترسیدم
"کاغذ پاره‌ها رویِ سنگ"
نامِ زنده،نه مرگ
وقتی نه هنوز نه مرگ را دیده بود
دعا مثلِ سنگ‌هایِ پاره