ننامیدنی؛ لحظه‌ حال و دائو‌  

گوسفندها همچو غالب یخ نمی دانند کجا هستند

تو همان ابر هستی که چرکی

احساس می کنم هاشور زدن های بنفش را

زنی بر سقف شناور مرا مثله می کند

:تو چه قدر ماهی!وقتی عطسه می زنی و دم می زنی

خوش رویی خش خش کاغذها           و روبان های ماه

از حفره ها زنده ها مثل سنگ خوابیده اند

زبان های مردگان. "سرزنده"

به وسعت آسمان ، پلاستیک کهنه

" شبکه بندهای ناف "

تازه دهانم خونی شده بود

میان بالشت ها ، خفاش ها و جغدها

" هوا از زن هایی که آدم "

کم نظیر و سخاوتمند               چگونه می توانم خودم را حباب کنم

" نمی توانم تو را لمس کنم "

امیرقاضی پور