یک رفت به روی ساحل

شيرينم به هم مي زند
       نوزادها
گربه هاي _آب وآتش
هر ستاره بسته    مادها
بي دهان
چكمه هاي _ مردگان _تن

 

درد دارد سمت دست چپم
مي گويي از قلبت كه ناشي ست مي شود
وچه دليلي واضح تر كه
يك شب باراني      با او كه مي رفت         كه هيچ وقت جرئتش رانداشتم
نه نمي گويم
الان فكر مي كنم كلمات را واردترم
نبودنت وادارم كرد ادامه اش دهم
پس كه مي كشم زودتر آمده اي
با خنده نگاهم كرده اي
وهمين كافي ست تا راحت تر بپذيرم 
                      " صحبت الان نيست "

دوست دارم خودم را هي گول بزنم
وسر صحبت را باز كنم
با مردمي كه هنوز عصب هايشان تحريك مي شود
براي همين است سنم را هميشه كمتر مي گويم

چيزي كه به ذهنت مي رسد : بنويس !
همان طور كه فرم حاضر و آماده نيست . " كاركرد حروف اضافه " در قلمرو شعر قرار مي گيرد . در وقت باقي مانده طرح ذهني ات را تكميل كن :
" يك شب باراني / با او كه مي رفت / كه هيچ وقت جرئتش را نداشتم ... "
 " الان فكر مي كنم كلمات را واردترم  ". همچون توده اي در هم پيچيده " سر صحبت  راباز مي كنم  ". چه بخواهد ، چه نخواهد ، موضوع صحبت - انديشه مي شود .
زني را هوشيارانه به هر سو مي بينم . كلماتي كه با حروف اضافه وارد شعر مي شوند . (  كه - با او كه - و - تا را - با  ) مثل دو بال باز مي شوند و با مثال هاي فراوان تقويت مي شوند .
" با مردمي كه هنوز عصب هايشان تحريك مي شود /
براي همين است سنم را هميشه كمتر مي گويم  "

يك - يك

باروی _ پنج تا
دوباره گفتم به اين كه كوچولویي است
اگر هم نخواستي بدهي ، تنها كسي كه حرف مي زند
من غرق مي شوم
" اين را هم ديده بود "

دو - دو

از كتاب / كه نخواهي به دست
به هركسي را بخواهد ، راه مي رود
اتفاقي به نظر مي آيد " لاي زبانم "

سه - سه

هر كسي بخواهد بيايد توي _سر من
تو آرام - كشيده - پر مي كشي
: هر كسي را ، هم اين راه مي گفت
توي _ نگاه زدم .
راه مي رود / از كمي

                                                      امير قاضي پور 
                                                       ۳۰تيرماه ۸۴

من مي خواهم بروم
               زمان رفتن است
                     ديگر ماندن را 
                           دوست ندارم

*

مي خواهم بروم
               ديگر ماندن را
                          دوست ندارم

*
زمان رفتن است
       مي خواهم بروم
                 من مي خواهم بروم .

-------------------------------------------------------------

مي خواهد برود . اين رفتار را مي آموزد كه " دوست ندارد " .
به طور طبيعي، قادر به رفتن هستيم .
در حالي كه به طور طبيعي، بيننده نمي داند چرا مي خواهيم برويم .
زمان رفتن اين پيش فرض را دارد كه مفهومي غير از " من " وجود ندارد . در حالي كه كلمه اي ديگر وجود ندارد.
" من در پشت چيزهايي است كه جا گرفته است " .

                   چه آشفته می شود